กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เฝิงฉาง ท่านแม่ทัพให้เจ้าเข้าไป" เผยเยี่ยนเอ่ยเสียงดัง
เฝิงฉางตั้งสติแล้วขานรับ ก่อนก้าวเข้าสู่กระโจมทหาร
เขาประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม "เฝิงฉางคารวะท่านแม่ทัพ"
เผยชิงเหอยกยิ้มน้อยๆ "นั่งลงคุยเถิด"
เฝิงฉางขานรับพลางนั่งลงอย่างระมัดระวัง จงใจหลุบสายตาลงต่ำเพื่อแสดงความเคารพ
สายตาของเผยชิงเหอจับจ้องใบหน้าของเฝิงฉาง แววตาคล้ายกำลังครุ่นคิด "เฝิงฉาง ยามนั้นเจ้าคือผู้ลี้ภัยคนแรกที่ลงจากเขามาพึ่งพาหมู่บ้านตระกูลเผย"
เฝิงฉางรีบตอบรับทันที "ขอรับ ชั่วพริบตาก็แปดปีเศษแล้ว ยามนั้นหากมิใช่เพราะท่านแม่ทัพรับไว้ ข้าคงอดตายไปนานแล้ว"
เผยชิงเหอยิ้มบาง ไม่รู้เพราะเหตุใด แววตากลับเจือไอเย็นยะเยือก "แปดปีเศษมานี้ ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเช่นไร"