กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กินข้าวได้แล้ว!”
เหล่าพลทหารในเมืองป๋อไห่ก็กำลังกินมื้อเย็นอยู่เช่นกัน
พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า กองทัพสกุลเผยที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบลี้กำลังกินข้าวคลุกเนื้อเค็มและผักอันหอมกรุ่นร้อนๆ อยู่ มื้อเย็นนี้หัวหน้าหน่วยร่างเล็กเป็นคนไปรับมาจากโรงครัว ทว่าเมื่อทหารหลายสิบนายกรูเข้าไปดูแล้วเห็นเพียงแผ่นแป้งย่างแห้งกรังเย็นชืด เสียงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจจึงดังระงม
“ให้พวกเราขึ้นไปสู้ตายบนกำแพงเมืองทุกวัน! แต่กลับไม่ให้กินให้อิ่มหนำ แล้วจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนไปพลีชีพกัน!”
“เอาเถอะน่า อย่าบ่นไปเลย! อย่างน้อยแผ่นแป้งธัญพืชรวมนี่ก็ไม่มีกลิ่นบูดกลิ่นเหม็น คนหนึ่งยังได้ตั้งสองแผ่น หากไม่ใช่เพราะกำลังทำศึกอยู่ มื้อหนึ่งคงได้แค่แผ่นเดียวเท่านั้น”