กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายนอกลมหนาวเหน็บจนผืนดินกลายเป็นน้ำแข็ง ทว่าภายในกระโจมทัพกลับอบอวลไปด้วยไออุ่น
สือเยี่ยนหลับสนิท แม้อยู่ในห้วงนิทราก็ยังกุมมือของเผยชิงเหอไว้มั่น
เผยชิงเหอมิได้ขยับกายไปไหน เพียงนั่งเฝ้าเขาอยู่ข้างเตียงเงียบๆ กระทั่งความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบงำโดยไม่รู้ตัว นางจึงเอนกายนอนลงทั้งชุด ไม่นานก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับเขา
ตื่นขึ้นมาอีกครา ท้องฟ้าภายนอกก็มืดสนิทแล้ว
เผยชิงเหอยันกายลุกขึ้นไปจุดตะเกียง ก่อนจะลงมือต้มยา พอต้มเสร็จยกชามยามาถึงข้างเตียง สือเยี่ยนก็ตื่นพอดี สีหน้าแดงซ่านด้วยพิษไข้เริ่มคลายลงแล้ว
เผยชิงเหอยื่นมือไปอังหน้าผาก พลางแย้มยิ้มอย่างโล่งอก "หน้าผากไม่ร้อนเท่าไรแล้ว ดื่มยาถ้วยนี้เสีย นอนพักอีกคืน พรุ่งนี้ก็น่าจะทุเลา อยู่นิ่งๆ เถิด ข้าจะป้อนยาให้เจ้าเอง"