เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่างน่าขันและเหลวไหลสิ้นดี
เมิ่งหกเงยหน้ามองฟ้า ไม่รู้ว่าเมฆดำลอยมาจากที่ใด บดบังทัศนวิสัยจนหนาทึบ ทอดเงาทะมึนเป็นวงกว้าง ลมหนาวปลายสารทฤดูกรีดแทงลึกถึงกระดูก
ฟ้าจะเปลี่ยนแล้ว
เมิ่งหกหมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ เหล่าทหารผ่านศึกแห่งกองทัพเป่ยผิงพากันสบถด่าพลางเก็บอาวุธ แล้วก้าวตามหลังเมิ่งหกไป
เสี่ยวมั่วสาวเท้าเร็วๆ สองสามก้าว ปรี่เข้าไปข้างกายเมิ่งหก "ท่านแม่ทัพ พวกเราจะไปกันดื้อๆ อย่างนี้หรือ ศพของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลเผยตั้งมากมายจะทำอย่างไร อย่างน้อยก็น่าจะช่วยเก็บศพให้พวกนาง"
เมิ่งหกไม่ยอมหยุดฝีเท้า ทิ้งคำพูดเย็นชาไว้สองสามประโยค "หากยังไม่ไป วันนี้ข้าคงได้ให้สองพ่อลูกสกุลจางหลั่งเลือดห้าก้าวแน่"
"หนี้เลือดแค้นลึก ปล่อยให้ท่านแม่ทัพเผยเป็นคนลงมือด้วยตนเองเถิด"
"พวกเราไป"