กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนึ่งชั่วยามให้หลัง สองพี่น้องหยางหู่และหยางหวายก็ก้าวออกจากกระโจมทหาร
ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นเหงื่อที่เปียกชุ่มจนแนบแผ่นหลังของอีกฝ่าย
"ข้าเลื่อมใสหมดใจแล้วจริงๆ" หยางหู่ทอดถอนใจแผ่วเบา "เทียบกับกองทัพสกุลเผยแล้ว กองทัพกว่างหนิงของพวกเราแทบไม่ต่างจากก้อนโคลนเลน"
หยางหวายเอ่ยปลอบใจอย่างแกนๆ "ก็มิได้ย่ำแย่ถึงเพียงนั้น อย่างน้อยพวกเราก็ยังดีกว่ากองทัพฟั่นหยางกับกองทัพเหลียวซีตั้งมาก"
"กองทัพฟั่นหยางสวามิภักดิ์ต่อพวกกบฏ กองทัพเหลียวซีตั้งตนเป็นใหญ่ ต่างฝ่ายต่างโลภโมโทสันไร้ขอบเขต ในสายตามีราษฎรเสียที่ไหน กองทัพกว่างหนิงอย่างไรก็ยังรักษามโนธรรมขั้นต่ำของความเป็นทหารไว้ได้"