เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พวกเราสู้รบแทบถวายชีวิต ปกป้องเมืองป๋อไห่ สังหารพวกคนเถื่อนซงหนูไปนับไม่ถ้วน ทหารหาญบาดเจ็บล้มตายไปตั้งเท่าไร กลับแลกมาได้แค่ราชโองการเบาหวิวใบนี้ใบเดียวเนี่ยนะ”
เผยเยี่ยนพักรักษาตัวอยู่เดือนเศษ ในที่สุดก็ฝืนลุกจากเตียงได้ นางมีเผยเซวียนคอยประคองเดินไปมาอย่างช้าๆ พลางบ่นพึมพำไม่หยุด “โอรสสวรรค์ก็ตระหนี่เกินไปแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะปูนบำเหน็จเสบียงหรือเงินทองที่จับต้องได้มาบ้าง”
เผยชิงเหอตอบเสียงเรียบ “คำพูดพวกนี้พูดกันเองข้างในก็พอ อย่าได้ไปพูดจาส่งเดชต่อหน้าผู้อื่น”
เวลานี้ยังไม่ถึงคราวต้องแตกหัก
เผยเยี่ยนส่งเสียงรับคำ สั่งให้เผยเซวียนประคองตนนั่งลงอย่างระมัดระวังเพื่อหลบเลี่ยงบาดแผล ทันทีที่ก้นสัมผัสเก้าอี้ก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ข้านอนคว่ำมาเดือนกว่า ในที่สุดก็ได้นั่งเสียที”