กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่อาจหวนนึกถึงได้อีกแล้ว
นี่เป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของหยางหวายอย่างแท้จริง
ถูกซ้อมจนน่วมยังไม่พอ ขาซ้ายยังถูกถีบเข้าให้อย่างจัง พอขึ้นหลังม้าแข่งต่อ ขาซ้ายของเขาไม่มีเรี่ยวแรง ความเร็วของม้าจึงพลอยตกลงไปด้วย แล้วจะไปวิ่งแซงเผยเยี่ยนได้อย่างไร
เผยชิงเหอก้าวเข้ามา ไต่ถามด้วยรอยยิ้ม "แม่ทัพน้อยหยางไม่เป็นอะไรมากใช่หรือไม่ ให้หมอเปาตรวจดูอาการให้เจ้าดีหรือไม่"
หยางหวายรักศักดิ์ศรียิ่งนัก รีบเอ่ยปฏิเสธทันควัน "ไม่ต้อง ล้วนเป็นบาดแผลภายนอกเล็กน้อย ข้ามียาสมานแผลชั้นดีของตนเองอยู่แล้ว"
เผยชิงเหอไม่คิดเซ้าซี้ ถามต่อตามมารยาท "วันหน้าจะประลองกันใหม่อีกสักรอบหรือไม่"
หยางหวายมองไปทางเผยเยี่ยนโดยสัญชาตญาณ