เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่หนูชิงเหอจะส่งคนมาตามพวกเรากลับไปหรือไม่”
ยามค่ำคืนอากาศหนาวเหน็บ เหล่าหญิงชราเบียดเสียดกันอยู่ในกระโจม ห่มผ้าผืนหนา คนที่กำลังกระซิบคุยเสียงเบาคือนางฟาง
นางลู่ที่ผมขาวแซมไปครึ่งศีรษะ ใบหน้าซูบตอบเต็มไปด้วยริ้วรอยและเบ้าตาลึกโหลแค่นเสียงเย็น “นางเฝิงกับกั่วเอ๋อร์และอวี้เอ๋อร์ก็ทิ้งไว้ให้นางแล้ว คนแก่น่ารำคาญใกล้ลงโลงอย่างข้า นางจะมาสนใจไยดีอะไร วางใจเถอะ! นางไม่มาหรอก!”
แม้คำพูดจะห้วนกระด้าง ทว่าก็เป็นความจริง
นางฟางทอดถอนใจยาว “ข้าจากมาคราวนี้ วันหน้าคงไม่ได้เจอหว่านเอ๋อร์อีกแล้ว”
“หว่านเอ๋อร์มีแม่แท้ๆ กับพ่อเลี้ยงคอยดูแล เจ้ามีอะไรให้ไม่วางใจ” นางลู่ปรายตามอง “เจ้าคงไม่ได้นึกเสียใจทีหลังหรอกนะ! หากอยากกลับก็ไปเสียตอนนี้ ให้พวกเผยเจี่ยไปส่ง จะได้กลับหมู่บ้านตระกูลเผยกันให้หมด”