กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นางลู่ซึ่งนอนอยู่ในเกวียนนักโทษเห็นภาพนี้เข้าก็ปวดใจสงสารหลานชายหัวแก้วหัวแหวน พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก “พ่อหนุ่มเยวี่ยเดินจนเหนื่อยแล้ว มาหาท่านย่าตรงนี้มา”
เผยเยวี่ยชำเลืองมองพี่หกที่มีสีหน้าเฉยชาแวบหนึ่ง เท้าซ้ายที่ก้าวออกไปจึงค่อยๆ ชักกลับมาอย่างเงียบเชียบ
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าทุกคนจะเดิน ยืน นั่ง หรือนอน ล้วนต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเผยชิงเหอทั้งสิ้น อำนาจบารมีอันเด็ดขาดของเผยชิงเหอจึงมั่นคงขึ้นแล้ว
อย่าเห็นว่าเผยเยวี่ยเพิ่งจะอายุห้าขวบ เด็กเพียงแค่นี้ก็รู้ความพอจะดูสีหน้าและฟังคำสั่งคนออก
หากเผยชิงเหอยังไม่เอ่ยปากหรือไม่พยักหน้า ต่อให้นางลู่จะเรียกหาอย่างไร เผยเยวี่ยก็ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย