กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงนกหวีดไม้ไผ่ใสกังวานอย่างยิ่ง ดุจเสียงนกขับขานยามเช้า
สิ้นเสียงนกหวีดสองครา คนตระกูลเผยทั้งเด็กผู้ใหญ่ต่างกรูออกมาอย่างรวดเร็ว หญิงชราอุ้มเด็กเล็กขึ้นเกวียน คนที่เหลือแยกย้ายเข้าแถวของตน
เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้นอีกหน ขบวนแถวพลันเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นทันตา
เผยชิงเหอผงกศีรษะเล็กน้อย ก่อนหันไปบอกนายกองซุนที่ยืนอ้าปากค้างตะลึงงัน "นายกองซุน พวกเราพร้อมแล้ว ออกเดินทางเถิด"
นายกองซุนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "แม่นางเผยหก นกหวีดไม้ไผ่นี่…"
เผยชิงเหอเอ่ยอธิบายอย่างไม่รีบร้อน "พวกผู้อาวุโสหูตึง ต่อให้ตะโกนจนคอแตกก็คงไม่ได้ยิน ส่วนพวกน้องชายหญิงก็ยังเด็กซุกซน ชอบวิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว ข้าจึงใช้นกหวีดไม้ไผ่คอยเตือนพวกเขาบ้าง"
เหตุผลหนักแน่นยิ่ง
มิได้เกินเลยไปแม้แต่น้อย