เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท้องฟ้าค่อยๆ สลัวลง
แสงอัสดงสาดส่องลงยังวังบูรพา ขับเน้นให้ยิ่งดูเงียบสงัดและโอ่อ่าสง่างาม
จางอู่จวิ้นอ๋องก้มหน้ายืนนิ่ง ในใจกระสับกระส่ายหวาดหวั่น
บุรุษผู้ประทับอยู่เบื้องบน พระชนมายุสามสิบหกพรรษา พระพักตร์ขาว หนวดเคราตัดแต่งเรียบร้อย คิ้วเข้ม ดวงตาเรียวยาว ท่วงทีกร้าวแกร่งเปี่ยมบารมี ยามแย้มสรวลดูอ่อนโยนน่าเข้าหา ยามนิ่งสงบกลับมีไออำนาจแผ่กำจายออกมาตามธรรมชาติ
บุรุษผู้นี้ ก็คือพระบิดาของจางอู่จวิ้นอ๋อง องค์รัชทายาทแห่งต้าจิ้ง
เสียงของผังจ้านซื่อดังก้องอยู่ในตำหนัก “…ท่านอ๋องทรงเปี่ยมด้วยเมตตา ไม่อาจทนเห็นสตรีตระกูลเผยตกต่ำไร้ที่พึ่ง จึงทรงยื่นมือเข้าช่วยเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ”
จากนั้น จึงรายงานเรื่องการ ‘ยื่นมือเข้าช่วย’ เหล่านั้นอย่างรวบรัด ไม่เน้นย้ำสิ่งใดให้เป็นเรื่องใหญ่
องค์รัชทายาทขมวดพระขนงแผ่วเบาแทบไม่สังเกตเห็น ทรงปรายพระเนตรมองโอรสองค์โตแวบหนึ่ง