บทที่ 94: วุ่นวายอลหม่าน

บทที่ 94: วุ่นวายอลหม่าน

“ซ่าๆๆๆๆๆๆ!!!!”

เสียงปืนแสบแก้วหูยังคงดังไม่หยุด ทะลุผ่านเรือนยอดไม้หลายชั้นจนแก้วหูของทุกคนในบริเวณนั้นชาวาบ

ในป่าทึบ การเคลื่อนไหวของเจ้าอ้วนหวัง หลิวเยว่ และคนอื่นๆ พลันหยุดชะงักพร้อมกัน

สมาชิกกว่าสิบคนจากสองทีมต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าหวาดผวา

“เชี่ย เสียงอะไรเนี่ย?!” เจ้าอ้วนหวังหดคอโดยไม่รู้ตัว

สมาชิกอาวุโสของทีมหลิวเยว่กลืนน้ำลาย “ความถี่แบบนี้...เสียงปืนเหรอ?! ในแดนลี้ลับจะมีเสียงอาวุธดินปืนได้ยังไง?!”