ตอนที่ 167 เปลวเพลิงสงคราม

ตอนที่ 167 เปลวเพลิงสงคราม

หยวนเสวียนเพิ่งจะออกเดินทาง ทว่าเปลวเพลิงสงครามในเขตแดนเหนือกลับลุกโชนลามทุ่งไปเสียแล้ว

แม้หยวนเฉียนจะเป็นคนเปี่ยมมนุษยธรรมและซื่อตรง ทว่ายามทำศึกสงครามเขาก็มิได้เป็นคนทื่อมะลื่อแต่อย่างใด

เหิงโจวตั้งอยู่บนที่ราบ สมรภูมิประจัญบานกว้างขวางโล่งเตียน ก่อนหน้านี้ทหารม้าเคลื่อนพลก่อกวนทำศึก กองทัพส่วนกลางพ่ายแพ้การศึกย่อยที่ฉีป๋อสิงใช้หยั่งเชิงไปสองครา ล่อให้กองทัพใหญ่แทบจะเคลื่อนพลออกรบจนหมดรัง กระจายกำลังทหารไปเข้าโจมตีเมืองผิงเฉิงและทัพส่วนกลางที่ตั้งค่ายอยู่

เมื่อเปิดศึกหลายเส้นทาง กว่างหยางอ๋องก็เริ่มกำชัยชนะได้อย่างต่อเนื่อง

ฉีป๋อสิงยังมิทันตื่นตระหนก ทว่าภายในซื่อโจวกลับเริ่มปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นเพราะการมาถึงของมู่ว่าง

ราชโองการถูกขันทีอ่านขาน บรรดานายพลที่รั้งอยู่ซื่อโจวกวาดสายตามองไปล้วนเป็นคนสนิทของฉีป๋อสิง เกาเซินยืนอยู่ด้านหลังคนไม่กี่คนโดยมิได้เอ่ยวาจา ภายในห้องหับหาได้สงบไม่ มีเสียงเสียดสีปะทะกันของอาภรณ์ดังขึ้นแผ่วเบา สายตาคนทั้งห้องสอดประสานแลกเปลี่ยนกัน คล้ายการเผชิญหน้าคุมเชิงที่ไร้รูป

เนิ่นนานผ่านไป เหล่านายพลที่รั้งอยู่ซื่อโจวสบตากันหลายครา “เรื่องนี้ต้องกราบทูลมหาผู้บัญชาการทหารเพื่อตัดสินใจก่อน”