ตอนที่ 152 คลื่นลมผันผวน

ตอนที่ 152 คลื่นลมผันผวน

ในราตรีอันมืดมิด ยังมีคนกำลังหลบหนีอย่างลนลานเตลิดเปิดเปิง

ณ ตำหนักพักแรมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากแท่นบวงสรวง มีเพียงเรือนหลังเดียวที่จุดตะเกียงสว่างไสว เหล่าทหารต่างถือคบเพลิงทยอยกรูกันออกมา ประตูถูกกระแทกเปิดออกเสียงดังปัง ทว่ากลับเห็นเพียงสตรีในชุดเรียบสีขาวบริสุทธิ์ผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่บนแท่นนั่ง

ท่ามกลางความเงียบสงัดอันเยือกเย็น แสงเทียนสาดส่องคมดาบเย็นเยียบที่บุกฝ่าประตูเข้ามาให้ดูอบอุ่นขึ้นมาบ้าง ความงดงามเฉิดฉายของสตรีในห้องทลายความมืดสลัวลงจนสว่างกระจ่างตาน่าจับใจ

บรรดาแม่ทัพนายกองชะงักไปคราแรก จั่งซุนสิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังจำแนกได้จึงเอ่ยถาม “องค์หญิงตงหยางเหตุใดจึงอยู่ที่นี่ได้”

คล้ายจิตสำนึกได้ว่าไม่สมควร เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “กระหม่อมมิได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า...”

“คาดไม่ถึงว่าในตำหนักพักแรมยังมีเจ้านายอยู่รึ” หยวนเวยรุ่ยเงยหน้าขึ้น ภายในเรือนอันวังเวงซบเซาและซอมซ่อ แววตาของนางปรากฏประกายเด็ดเดี่ยว “ข้ากำลังรอคอยดูว่า เริ่มต้นคนแรกนี้ จะแซ่หยวนหรือแซ่ฉี”

จั่งซุนสิงค้อมกายลงเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงขึ้นครองราชย์เบื้องหน้าแนวรบ ตระกูลฉีพากลุ่มจักรพรรดิเทียมถอยหนีไปแล้ว กระหม่อมมารับช่วงดูแลตำหนักพักแรมเพื่อใช้หยุดพักชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”