ตอนที่ 150 ฮ่องเต้ใหม่

ตอนที่ 150 ฮ่องเต้ใหม่

ตะวันลอยเด่นกลางเวหา แท่นบวงสรวงสร้างตระหง่าน กลางห่าศร เลือดสดชโลมผืนแผ่นดิน เหล่าขุนนางประดุจสัตว์จนตรอก ได้แต่รอคอยการล้อมปราบ

เหล่าขุนนางลั่วหยางต่างขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้วด้วยทหารตระกูลฉีลงดาบสะบั้นศีรษะคนตกถึงพื้น ครั้นยามนี้เห็นชิงเหออ๋องนำทัพมาถึง ราวกับได้เห็นเทพสวรรค์จุติ จึงเบียดเสียดรวมกลุ่มกันส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา “องค์หญิงมาแล้ว องค์หญิงมาแล้ว!”

“เป็นองค์หญิงมาช่วยพวกเราแล้ว เป็น... เป็นผู้ใดกัน”

ขุนนางเฒ่าวัยแปดเก้าสิบหรี่ดวงตาฝ้าฟาง มองผ่านเงาซ้อนของแสงแดด เห็นแสงตะวันสาดส่องอาภรณ์สีดำขลับจนแลดูเป็นสีชาด จึงตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง “เป็นองค์รัชทายาทเซวียน!”

“โจรชั่วแซ่ฉีคิดสังหารเหล่าขุนนางในเมืองหลวง เหี้ยมโหดไร้ขอบเขต องค์หญิงช่วยชีวิตด้วย!”

ท่ามกลางความโกลาหลของบ้านเมืองระส่ำระสาย ชุยเย่าได้ยินประโยคนี้

อันที่จริงไม่มีผู้ใดลืมเลือน เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึง

ความทรงจำวันวานการฟื้นคืน ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งและหิมะมาหลายปี ทว่าร่างที่เหยียดแผ่นหลังตรงบนหลังม้ายังคงเหมือนยามสวมชุดงามขี่ม้าผยองในปีนั้น ละอองหิมะถูกสลัดร่วง ถ่านมอดปะทุไฟขึ้นใหม่ เปลวเพลิงลุกโชนจากตำหนักหงส์ แผดเผาออกจากลั่วหยางไปตลอดทาง ลามไปจนถึงแม่น้ำลั่วสุ่ย

ผู้ที่มามิใช่ชิงเหออ๋องจริงแท้ ชุยเย่าหลุบตาซุกมือในแขนเสื้อถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มโนจิตพลันผ่อนคลายลง