กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 136 มีชีวิตอยู่
อาทิตย์อุทัยโผล่พ้นขอบฟ้า หยวนเสวียนประจำการอยู่บนกำแพงเมือง แลเห็นขบวนเกียรติยศกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวมาช้า ๆ จากทิศทางของจินยงเฉิงแต่ไกล
“นั่นสิ่งใดกัน ดูไม่คล้ายรถพังประตูเลยนี่ ไยจึงคลุมด้วยแพรต่วนลายงามเล่า” เฮ่อฉงหรี่ตาเพ่งมองอยู่ชั่วครู่ ก่อนหันศีรษะไปมองจั่งซุนสิง ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรสั่งการให้เข้าตีหรือไม่
จั่งซุนสิงเองก็แทบไม่เคยพบเห็นสถานการณ์เช่นนี้ แม้เขาจะไม่มีประสบการณ์การศึกแนวหน้ามากนัก ทว่าได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่เยาว์วัย ย่อมมีความเข้าใจในการรบรูปแบบต่าง ๆ ในสมรภูมิอยู่พอสมควร แต่ชั่วขณะนี้กลับมองไม่ออกว่ากระบวนทัพเช่นนี้เป็นอุบายกลใด
“นี่มัน...”
เมื่อขบวนมาถึงเบื้องหน้ากำแพงเมือง ด้านหลังของฉางเล่ออ๋องหยวนเฉินแวดล้อมไปด้วยฉีป๋อสิง มู่ว่าง และพวกพ้อง ซึ่งล้วนสวมเสื้อชั้นเดียวสีขาว โพกผ้าคาดศีรษะไว้ทุกข์สีขาวโดยมิได้สวมกวาน
หยวนเสวียนเห็นภาพเบื้องหน้า ข้อสันนิษฐานในใจก็กระจ่างชัดเจนอย่างแท้จริง
“ราษฎรและข้าราชบริพารแห่งลั่วหยาง! ยังไม่รีบเปิดประตูเมือง รับจักรพรรดิผู้ล่วงลับกลับคืนสู่วังอีกหรือ!”
ผ้าแพรลวดลายวิจิตรถูกเปิดออก ทิ้งตัวร่วงหล่นลงบนพื้นโคลน เผยให้เห็นโลงศพขนาดใหญ่มหึมาและหนักอึ้งปรากฏอยู่ใต้แสงตะวัน