กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 135 แข็งอ่อน
“ไอ้พวกสุนัขพันธุ์ทางแห่งลั่วหยาง! พวกเจ้ามันก็แค่หมูหมาที่ถูกขังเลี้ยงไว้! ถูกพวกคนจงหยวนโง่เง่าสั่งสอนจนสิ้นไร้สายเลือดนักสู้ไปหมดแล้ว!”
“เคยเห็นทุ่งหญ้าหรือไม่เล่า! รีบออกมาดูโคลนดินจากบ้านเกิดบรรพบุรุษของพวกเจ้าที่ติดมากับกีบม้าของพวกเราเสียสิ!”
“ฮ่า ๆ ทหารลั่วหยางมาอยู่ตรงหน้าพวกเรา ดาบเดียวยังไม่พอให้ฟันเลยด้วยซ้ำ!”
“ไอ้พวกสุนัขพันธุ์ทางพวกนี้ไม่กล้าออกจากเมือง! ไม่ดูเสียบ้างว่าผู้นำของพวกมันคือใคร! ก็คือจั่งซุนจี้ที่ถูกทหารของเฮ่อเป่าหรงผู้พ่ายแพ้แก่พวกเราจับเป็นมาอย่างไรเล่า!”
“จั่งซุนจี้ ไอ้ขี้ขลาดที่ถูกจับเป็น! ลูกชายของเจ้าตายอยู่ที่แดนเหนือ เจ้ายังกล้าเผชิญหน้ากับคนที่มาจากแดนเหนืออีกรึ? ดูสิ! นี่คือใคร!”
จั่งซุนจี้ยืนอยู่หน้ากำแพงเมือง ลิ้นในสมรภูมิก็คือกระบี่อันคาวคลุ้งที่สุด สามารถยั่วโทสะผู้คนจนพลิกผันสถานการณ์ศึกได้ในชั่วพริบตา
เขามองดูม้าที่ถูกอัญเชิญให้ก้าวไปข้างหน้าเคียงข้างศัตรูที่กำลังกู่ร้องโห่ร้อง
คนบนหลังม้าตัวนั้นเขาจำได้ นั่นคือคนสนิทของเซียนอวี๋เหวินเม่าในกาลก่อน เคยจัดงานเลี้ยงเกลี้ยกล่อมให้เขายอมจำนนอยู่หลายคราหลังเขาถูกจับเป็นเชลย นับเป็นขุนพลคงแก่เรียนที่หาได้ยากยิ่งในแดนเหนือ มีพื้นเพมาจากกวานหลง
นึกไม่ถึงว่าหลังจากเฮ่อเป่าหรงสังหารเซียนอวี๋เหวินเม่าตั้งตนเป็นใหญ่แล้ว หลี่เจวี๋ยจะแปรพักตร์ไปพึ่งพิงฉีป๋อสิง