ตอนที่ 122 คานอำนาจ

ตอนที่ 122 คานอำนาจ

ผู้ที่เฝ้ารออยู่หน้าโถงตงไป๋อย่างน้อยก็มีถึงยี่สิบสามสิบคน

หลังจากหยวนเสวียนเรียกพบสิบกว่าคนที่คิดจะเก็บเอาไว้เสร็จสิ้น ก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แม้ที่จวนตระกูลจั่งซุนจะมีหมอประจำจวนคอยรักษาบาดแผลและได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ทว่าการสนทนากับจั่งซุนจี้กลับผลาญเรี่ยวแรงของนางไปเกินครึ่ง

หมิงเหอเดินเข้ามาได้จังหวะพอดีเพื่อรายงานอาการบาดเจ็บของเหล่าขุนนางเฒ่าสองสามคนที่หกล้มเหล่านั้น

“แม่ทัพโหวที่หมดสติไปนั้นเป็นเพราะตากแดดอยู่นานเกินไป ทั้งยังมีโทสะกลัดกลุ้มแผดเผาใจจึงได้สลบไปเจ้าค่ะ หลังจากฝังเข็มก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว เพียงแต่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญจะไปพบฮ่องเต้ที่จินยงเฉิงให้ได้ ส่วนอีกหลายคนที่หกล้มนั้นไม่เป็นอะไรมาก เป็นเพียงบาดแผลภายนอกและใส่ยาพันแผลเรียบร้อยแล้ว ข้าจึงมิได้ยกน้ำชาขึ้นไป แต่เปลี่ยนเป็นยกน้ำแกงและนมเปรี้ยวที่ช่วยคลายร้อนขับพิษร้อนไปให้แทนเจ้าค่ะ”

หยวนเสวียนพยักหน้า “เจ้าละเอียดรอบคอบดีมาก”

หมิงเหอเม้มปากยิ้ม “มิทราบว่าองค์หญิงจะทรงเชิญเสนาบดีกลุ่มใดเข้ามาเป็นลำดับถัดไปหรือเจ้าคะ”

หยวนเสวียนส่ายหน้า “สั่งให้พวกเขากลับไปเสียเถิด หรือว่ายังจะต้องรั้งพวกเขาไว้กินมื้อค่ำอีกเล่า”

หมิงเหอกะพริบตา “ก็ใช่ว่าจะทำมิได้นี่เจ้าคะ”

หยวนเสวียนครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ช่างเถอะ เจ้าไปบอกให้ข้างหลังจัดโต๊ะขึ้นมาสักตัวก็แล้วกัน ทว่ายามนี้มีศึกสงคราม ประหยัดมัธยัสถ์ไว้ย่อมเหมาะสมกว่า ส่วนคนที่จะไปพบฮ่องเต้ผู้นั้น ไม่ต้องไปสนใจเขา”