กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 115 เชือดไก่
หลังจากไทเฮาหารือตกลงกับเหยียนป๋ออันเรียบร้อย จึงสั่งให้คนล่าถอยออกไป
รอจนคนผู้นั้นหายลับไปจากหน้าประตูโถงจนหมดสิ้น ไทเฮาจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนสติจากอาการก้มหน้าเสียกิริยา แผ่นหลังเหยียดตรง ค่อย ๆ หลับตาลง หวนนึกถึงถ้อยคำของเหยียนป๋ออันเมื่อครู่ ผ่านไปครู่ใหญ่ นางหันไปมองบ่าวใบ้ข้างกาย ยิ้มขื่นพลางเอ่ย “เจ้าคงได้ยินหมดแล้วกระมัง สมกับเป็นเด็กที่ข้าเลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออก ข้าไม่อยากแบกรับมลทินว่าฆ่าลูก นางเองก็ไม่อยากแบกรับมลทินว่าปลงพระชนม์บิดาเช่นกัน”
“เดิมทีข้าคิดว่า หยวนเสวียนบีบให้เกาหยางอ๋องก่อกบฏช่วยราชสำนัก ถึงเวลานั้นก็ให้ฮ่องเต้ตายไปเสีย ไม่ว่าพวกมันจะคิดว่าเกาหยางอ๋องเป็นผู้ฆ่า หรือผู้อื่นเป็นผู้ฆ่า อย่างไรเสียก็คงไม่รุมประณามข้าแต่เพียงผู้เดียว ทว่านางกลับคิดเช่นนี้เหมือนกัน บัดนี้ถึงขั้นนำคนประเภทที่นางดูแคลนที่สุดมาใช้ เพื่ออ้อมค้อมบีบให้ข้าเป็นผู้ลงมือฆ่าฮ่องเต้”
ท้ายที่สุดคนเราย่อมต้องเติบใหญ่ แม้แต่ดวงตะวันก็ยังถูกราตรีกาลอันยาวนานกลืนกินได้
ความแข็งกร้าวทรนงไม่ยอมสยบที่หยวนเสวียนยังคงเผยออกมาท่ามกลางความนอบน้อมต่อหน้านาง ความอดรนทนไม่ได้ต่อคนชั่วช้ามลทินที่โลเลสับสน ทำให้นางหลงคิดไปจริง ๆ ว่าสันดานคนเรายากจะเปลี่ยน และการสั่งสอนในวัยเยาว์นั้นสำคัญยิ่งยวด