กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 113 พระราชโองการปลอม
งิ้วฉากนี้ของสองพ่อลูกหยวนอี๋และหยวนเสวียน นับแต่หยวนอี๋เริ่มเอ่ยปาก ก็เปรียบเสมือนหินหนักที่ถูกโยนลงสู่สระน้ำนิ่ง ระลอกคลื่นพลันซัดสาด ละอองน้ำกระเซ็นกระจาย ครั้นกระเด็นไปถึงขอบสระหยกทองจึงพบว่าล้วนเป็นโคลนตม
เสียงคัดค้านอันอึงมี่กระเซ็นซ่าน สาดซัดจนความวิจิตรตระการตาทั่วทั้งท้องพระโรงกลายเป็นโคลนตมมืดมิดน่ากระอักกระอ่วน
“ฝ่าบาท ไม่ได้เป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ!!!”
“ฝ่าบาทยังอยู่ในช่วงวัยแห่งวสันต์สารทอันรุ่งโรจน์! บัดนี้เกาหยางอ๋องสิ้นชีพกะทันหัน ราชสำนักมีกิจการนับร้อยรอการฟื้นฟู กำลังรอให้ฝ่าบาททรงจัดระเบียบด้วยพระองค์เอง ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ ฝ่าบาทไม่ควรสละราชบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ!”
“ฝ่าบาท! แม้นจะทรงสละราชบัลลังก์แก่ผู้ทรงปรีชา แม้นองค์รัชทายาทจะทรงพระเยาว์จนไม่อาจบริหารราชกิจ ก็ยังคัดเลือกขุนนางภักดีในหมู่เชื้อพระวงศ์มาช่วยสำเร็จราชการได้ ไฉนจึงทำเช่นนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ!”
“ฝ่าบาท! ไทเฮายังทรงพระชนม์ชีพอยู่! ต่อให้ท่านหมดพระทัยในราชการบ้านเมือง หันไปทุ่มเทให้พุทธธรรม ก็ยังมีไทเฮาที่สามารถฟูมฟักสั่งสอนองค์รัชทายาท และกุมอำนาจราชการแทนท่านได้! ท่านจะลืมเลือนมารดาผู้ให้กำเนิดที่ทรงเลี้ยงดูท่านจนเติบใหญ่ ทั้งยังคอยเกื้อหนุนให้ท่านยืนหยัดในราชสำนักได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!!”