ตอนที่ 109 สละราชบัลลังก์

ตอนที่ 109 สละราชบัลลังก์

หยวนอี๋แทบไม่รับรู้ถึงเรี่ยวแรงในแขนขาของตนแล้ว เขาเอนพิงไปด้านข้างอย่างสิ้นหวัง ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย มิใช่ถูกพันธนาการ ทว่าคล้ายกับสิ่งทั้งมวลภายในแขนขาถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น จนกระทั่งตนเองกลายเป็นเพียงร่างกลวงเปล่า

ผู้อื่นจะเข้ามาบงการอย่างไร เขาก็ทำได้เพียงอยู่บนเบาะนี้ตลอดกาล ไม่ต่างอันใดกับพระราชลัญจกรฮ่องเต้ในกล่อง เพียงแค่ผลัดเปลี่ยนมือที่ถือพระราชลัญจกรเท่านั้น

“ท่านอยากให้ผู้ใดเข้ามาเป็นคนแรกเล่า” หยวนเสวียนยืนอยู่หน้าโต๊ะฎีกา จัดวางกระดาษและพู่กันเรียบร้อย แล้วมองไปยังฮ่องเต้ “ข้าช่วยพยุงท่านลุกขึ้นดีหรือไม่”

หยวนอี๋นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จึงร้องเรียก “เสนาบดีสวี!”

สวีหนิงประคองชามยาต้มเดินเข้ามา ทว่าด้านหลังกลับมีหางพ่วงตามมาอีกสองคน

หยวนเสวียนเลิกคิ้ว มองไปยังเหยียนป๋ออัน “เสอเหรินเหยียน”

นางสบสายตากับเหยียนป๋ออัน ขุนนางผู้เปี่ยมความสามารถผู้นี้เบิกตากว้างจนแทบจะปริเปลือกตาอันหนาหนัก สายตาที่มองนางนั้นทั้งเว้าวอนและตื่นตระหนก คล้ายอยากจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่ากลับเอ่ยไม่ออก

นางอภิบาลหลวงหวังผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามรัชกาล อีกทั้งเคยปรนนิบัติดูแลฮ่องเต้ จึงได้เลื่อนขั้นเป็นพิเศษขึ้นเป็นนางอภิบาลหลวง เป็นขุนนางหญิงระดับสอง

นางมิได้ลงมือทำงานมานานมากแล้ว ทว่ายามนี้ในมือกลับถือกล่องอาหาร