ตอนที่ 107 ตำหนักไท่จี๋

ตอนที่ 107 ตำหนักไท่จี๋

ไออุ่นของเวลากลางวันมลายหายไปจนหมดสิ้น ราตรีหวนคืนสู่ความหนาวเหน็บอันเงียบสงัดดั่งความตาย

เฮ่อฉงส่งคนสนิทที่มาจากตระกูลสามัญไปเฝ้าประตูตรงตรอกวังในที่มุ่งสู่วังเหนือ ส่วนตนเองนำทหารมุ่งหน้าไปสั่งการที่วังใต้ ฟันฟาดสังหารมาตลอดทาง ถึงได้ตระหนักว่าการเป็นขุนนางฝ่ายทหารจริงจังนั้นยากเย็นกว่าการเป็นโหวกวนเสียอีก

เขากุมดาบเชียนหนิวไว้แน่น เพียงรู้สึกว่าดาบเล่มนี้ไม่เคยหนักอึ้งเท่าเมื่อก่อนมาก่อนเลย เลือดทั้งลื่นเหนียวและฝืดเคือง

โหวกวนเร้นกายในราตรี หมอบคอยสดับฟังอยู่ในที่มืดมิด กองกำลังพิทักษ์ยืนหยัดอยู่ใต้ตะวันแผดเผา ก้าวเดินท่ามกลางเปลวไฟสงคราม เมื่อก่อนเขารู้สึกว่าโหวกวนแทบจะไร้ตัวตน วัน ๆ อาศัยการแก่งแย่งบีบคั้นขอเศษข้าวกินประทังชีวิตไปวัน ๆ ก็เพียงแค่อยากหาโอกาสมีเจ้านายจริงจัง หาลู่ทางที่มั่นคงท่ามกลางความมืดมนไร้แสงตะวัน

ใครเล่าจะรู้ว่าเขาจะมีวันที่ได้รับการเลื่อนขั้นพรวดเดียวขึ้นเป็นแม่ทัพองครักษ์ซ้าย และโหวกวนจะมีวันที่กลับมาเป็นนกยางขาวจิกกัดผู้คนจนเหล่าชนชั้นสูงในจิงตูต้องหวาดผวาอีกครา

เฮ่อฉงได้ยินเสียงดาบฟันเฉือนทะลวงเกราะหนังลึกเข้าไปในเนื้อหนัง แม้รอบกายจะอึงอล ทว่าเขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน