ตอนที่ 105 หุ่นเชิด

ตอนที่ 105 หุ่นเชิด

ณ ตรอกวังใน เจิ้งเจียเพิ่งกลับมาจากด้านนอก รีบรุดเข้าไปปรนนิบัติในโถงก่อนเวลาจุดโคม

นับแต่ตระกูลอันล่มสลาย ไทเฮาก็แทบไม่ก้าวออกจากตำหนักเซวียนกวงอีกเลย ทั้งวันทั้งคืนต้องมีคนคอยอยู่เป็นเพื่อน กลางวันมีองค์หญิงเชื้อพระวงศ์สองสามคนผลัดเปลี่ยนกันมาปรนนิบัติพูดคุย กลางคืนก็ขาดคนคอยรับใช้ไม่ได้เช่นกัน

นางกำนัลและองครักษ์ผู้อยู่เวรยามค่ำคืนยิ่งเพิ่มจำนวนคนขึ้นเป็นเท่าตัว

หลังจากหลี่ชิงเสินจากไป ในที่สุดเจิ้งเจียก็ได้รับความโปรดปรานกลับคืนมาอีกครา เพียงแต่อัศดงแม้มองดูงดงามตระการตา ปานใดก็ไม่อาจเทียบเทียมแสงตะวันที่ร้อนแรงแผดเผาได้

เสียงม้ากรีดร้องกึกก้องดังขึ้นเบื้องหลังเขา

เจิ้งเจียอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

ประตูตำหนักใกล้จะลงกลอนแล้ว นอกจากเขาแล้วยังมีผู้ใดเข้าวังมาในยามนี้ อีกทั้งยังมิได้นั่งรถ ทว่ากลับควบขี่อาชาเข้ามาตรง ๆ

ทว่ากลับเป็นคนที่เจิ้งเจียไม่อยากพบเห็น

ร่างในชุดจีวรดำสายนั้นราวกับเป็นเงามืดของเมืองราชาแห่งนี้ จู่ ๆ วันหนึ่งก็ผุดลุกขึ้นมาจากใต้ผืนดินด้วยตนเอง ซ้ำยังยืดยาวสูงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ตามดวงตะวันคล้อยต่ำ ผู้ใดพบเห็นเป็นต้องนึกถึงความมืดมนเบื้องหลังความรุ่งโรจน์นี้ ในที่สุดเมื่อยามตะวันลับเหลี่ยมเขา เมฆหมอกมืดครึ้มก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งเมืองราชา