บทที่ 137: ไม่มีชื่อบท

บทที่ 137: ไม่มีชื่อบท

“อา~”

ฉือจิ้นผิดหวังมาก “เหตุใดเมื่อครู่ข้าถึงไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย?”

เขายังกำข้อมือตัวเองไว้แน่น พลางตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ยอมแพ้

สุดท้ายก็ยังไม่ยินยอม สายตาจึงหันไปจับจ้องข้อมือของเซียวเหิงอีกครั้ง

เหตุใดพี่ใหญ่ถึงปฏิเสธเขากันนะ? เขาอยากลองสัมผัสดูจริงๆ บางทีตำแหน่งตราคู่ครองอสูรของเขาอาจไม่สะดวก เยว่เยว่คิดถึงพวกเรา จึงได้แต่สัมผัสตราคู่ครองอสูรของพี่ใหญ่แทนก็ได้!

เซียวเหิงเห็นแววตาน้อยอกน้อยใจของฉือจิ้น จึงยื่นมือออกไปให้

คราวนี้ไม่มีความเปลี่ยนแปลงแล้วจริงๆ

“ไม่มีความเปลี่ยนแปลง เยว่เยว่อาจไปกินข้าวแล้ว แต่เมื่อครู่นางต้องคิดถึงพวกเราแน่ๆ”

“พี่ใหญ่ พวกเราไปล่าสัตว์อสูรเขาน้ำแข็งอีกสักสองสามตัวแล้วค่อยกลับกันเถอะ!”