บทที่ 136: ไม่มีชื่อบท

บทที่ 136: ไม่มีชื่อบท

เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ เหยียนเยว่ก็ตบมือแล้วลุกขึ้นยืน “ข้าตัดสินใจแล้ว ต่อไปลูกหมีจะเป็นลูกอสูรน้อยของบ้านเรา จนกว่าจะพบพ่ออสูรกับแม่อสูรของเขา ข้าจะไม่ส่งเขาออกไปจากบ้านเรา”

อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ลูกหมีก็เป็นเหมือนคนในครอบครัวของพวกเขาแล้ว

เหยียนเยว่เองก็ทำใจส่งเขาไปไม่ลง

ที่บอกพวกเขาอย่างเป็นทางการก็เพื่อให้เตรียมใจไว้ จะได้ไม่คอยส่งลูกหมีไปมาอยู่เรื่อย

“เลี้ยงก็เลี้ยงได้ แต่เจ้าห้ามมองตรงนั้นของเขา...”