บทที่ 134: ไม่มีชื่อบท

บทที่ 134: ไม่มีชื่อบท

ดวงตาใสบริสุทธิ์ของเพศเมียตัวน้อยกะพริบ ขนตายาวขยับไหว กลิ่นหอมจากกายนางพลันลอยเข้าสู่จมูกเขา

“เยว่เยว่นอนไม่หลับหรือ?”

เสียงของโม่เจ๋อต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย

“อืม”

เหยียนเยว่เพิ่งจะอ้าปากพูด ริมฝีปากก็ถูกเขาประกบปิดอีกครั้ง

เขากอดนางพลางจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะข่มใจหยุดได้ก็ยากลำบาก

“ถ้าอย่างนั้น...เอาอย่างไรดี...”

โม่เจ๋อยิ้มเบา ๆ พลางชักนำนางอย่างกล้าหาญ

เขาจับมือที่นางหดกลับไปวางบนแผงอกของตนอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงไป