บทที่ 132: ไม่มีชื่อบท

บทที่ 132: ไม่มีชื่อบท

เหยียนเยว่สังเกตเห็นแววตาหยั่งเชิงของหมอผีรักษาโรคอาวุโส จึงหัวเราะแห้งๆ แล้วกล่าวว่า “พอเจ็บป่วยเรื้อรังก็ย่อมรู้วิชาแพทย์ ก่อนหน้านี้ร่างกายของข้าก็ไม่แข็งแรง หมอผีรักษาโรคในชนเผ่าจึงมักสอบถามและรักษาเช่นนี้”

แววตาของหมอผีรักษาโรคอาวุโสหม่นลงไม่น้อย “อย่างนั้นหรือ ข้าเห็นเจ้ามีพรสวรรค์ด้านการเรียนวิชาแพทย์ไม่น้อย สนใจมาเรียนวิชาแพทย์กับข้าหรือไม่?”

เหยียนเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง พลางชี้ตนเอง “ข้า... ข้าหรือ?”