บทที่ 126: กินอย่างเอร็ดอร่อย

บทที่ 126: กินอย่างเอร็ดอร่อย

เหยียนเยว่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเสวี่ยอุ้มพาออกไปไกลแล้ว

พวกเขาหลายคนยังคงอยู่ในถ้ำ บ้างล้างชาม บ้างปูที่นอน

ไม่รู้ว่าไม่ได้ยิน หรือเพราะมีเสวี่ยอยู่ด้วยจึงวางใจอย่างยิ่ง ไม่มีใครสังเกตเลยว่าพวกเขาออกมาไกลจากถ้ำแล้ว

เหยียนเยว่เอ่ยอย่างลังเลว่า “พวกเราออกมาโดยไม่บอกพวกเขาสักคำ พวกเขาจะเป็นห่วงหรือไม่?”

ไม่หรอก

เสวี่ยมองมาอย่างอ่อนโยน มุมปากยกขึ้น ก่อนส่ายหน้าอย่างมั่นใจ

เหยียนเยว่พอจะเข้าใจแล้วว่า เขาคงบอกพวกเขาไว้ก่อนหน้านี้

“แล้วพวกเราจะไปที่ใด?”

กองไฟที่เผ่านกยูงก่อขึ้นล้วนอยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อครู่นี้เหยียนเยว่ยังได้ยินเสียงร้องรำทำเพลงจากทางนั้นอยู่เลย