บทที่ 25: มีความคลุมเครือเล็กน้อย

บทที่ 25: มีความคลุมเครือเล็กน้อย

หลังจากเหยียนเยว่จัดการเส้นผมเรียบร้อยแล้ว โม่เจ๋อก็ใช้แขนข้างเดียวอุ้มนางออกไปนอกถ้ำ

การถูกอุ้มด้วยแขนข้างเดียวเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย

เหยียนเยว่จึงค่อย ๆ โอบลำคอของโม่เจ๋อเอาไว้

เพราะอยู่ใกล้กันมากขึ้น กลิ่นคาวเลือดจากร่างของโม่เจ๋อจึงยิ่งเข้มข้น

“พวกเจ้า...ไม่ได้พบอันตรายอะไรใช่หรือไม่?”

นอกจากโม่เจ๋อแล้ว มนุษย์อสูรตนอื่นยังไม่มีผู้ใดกลับมา แสดงว่าพวกเขายังหาราชาสัตว์อสูรดุร้ายไม่พบ

แต่ตามปกติแล้ว พวกเขาคงไม่พานางออกมาอุ้มทั้งที่ร่างกายยังมีกลิ่นคาวเลือดจากการล่าเช่นนี้

ดังนั้นเหยียนเยว่จึงตัดสินได้อย่างแม่นยำ “ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ?”

ฝีเท้าของโม่เจ๋อชะงักไปเล็กน้อย