บทที่ 21: มิติเก็บของที่พกติดตัว

บทที่ 21: มิติเก็บของที่พกติดตัว

หมอกยามเช้าเพิ่งจางหาย แสงสีทองอ่อนสาดคลุมผิวน้ำเป็นชั้นบาง ๆ

ไหลรินอุ้มเพศเมียตัวน้อยดำลงไปในน้ำ

สายน้ำที่สงบนิ่งมาตลอดคืนเย็นอยู่ไม่น้อย

ทันทีที่เหยียนเยว่ลงน้ำ นางก็สะท้านไปทั้งตัว

ทว่านางไม่กล้าพูดอะไร

นางคิดว่าช่วงนี้ตนไม่ควรเอ่ยปากพูดจะดีกว่า

มิฉะนั้น หากเผลอล่วงเกินมนุษย์เงือกคนใดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว นางอาจถูกนำไปแขวนไว้บนต้นไม้อีก

ไม่สิ

ต่อไปไหลรินคงไม่แขวนนางไว้บนต้นไม้อีกแล้ว