บทที่ 20: แข็งแกร่งเกินไป โหดเหี้ยมเกินไป

บทที่ 20: แข็งแกร่งเกินไป โหดเหี้ยมเกินไป

ชั่วขณะที่หางปลาฟาดผ่าน มนุษย์อสูรพเนจรตัวนั้นที่เพิ่งเอื้อมมือหมายจะคว้าตัวเพศเมียก็ถูกฟาดกระเด็นออกไปอย่างแรง

เสียงกระดูกแตกหักดังกรอบชัดเจน เขายังเปล่งเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่ทันจบ ร่างก็ปลิวไปด้านข้างราวกับผ้าขี้ริ้ว ไกลหลายจ้าง ก่อนกระแทกเข้ากับลำต้นหยาบหนาของต้นสนยักษ์อย่างแรง

แขนขากระตุกอยู่สองครั้ง จากนั้นก็แน่นิ่ง เหลือเพียงเลือดอุ่นๆ ที่ทะลักออกจากปากและจมูกไม่หยุด

ในเวลาเดียวกัน เหยียนเยว่ก็ถูกหางปลาที่คุ้นเคยพันรัดขึ้นมา