กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่จือไป๋วิ่งเข้าไปโห่ร้องยินดีให้เธอ
เสิ่นหมิงเยวี่ยเชิดคางขึ้นเบา ๆ “เรื่องขี้ผง”
เธอพลิกตัวลงจากม้า ชั่วพริบตาที่รองเท้าบูตแตะพื้น หางตาก็เหลือบไปเห็นทิศทางริมแม่น้ำสายเล็ก
เธอชะงักไปทั้งตัว
ลู่จือไป๋ยังคงยิ้มพลางเดินเข้ามาหา “พี่สาว เท่—”
“อย่าขยับ” ริมฝีปากของเสิ่นหมิงเยวี่ยแทบไม่ขยับเลย “ทิศสามนาฬิกา”
รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่จือไป๋แข็งค้างไปชั่วขณะ เธอคงท่าหันตัวไว้แล้วค่อย ๆ ชำเลืองมองไป
ม้าสี่ตัวยืนเรียงหน้ากระดาน ยืนอยู่ริมสนามในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล
พ่อทั้งสองคนมีสีหน้าแตกต่างกัน—บนใบหน้าของลู่เจียงดูไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ ส่วนเสิ่นเจ๋อเหลียงกำลังยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้เสิ่นหมิงเยวี่ยรู้สึกสันหลังวาบ
“ซวยแล้ว” เสิ่นหมิงเยวี่ยเอ่ยเสียงเบา