ตอนที่ 212 ในที่สุดมนุษย์ก็เอาชนะธรรมชาติได้

เพราะคำว่า “boyfriend” เพียงคำเดียว การเดินทางกลับจึงล่าช้าออกไปอีกหลายวัน

ทิวเขาทอดยาวต่อเนื่อง สายลมพัดผ่านปลายนิ้ว เมื่อรถออฟโรดแล่นไต่จากถนนสายเล็กกลางหุบเขาขึ้นสู่ถนนลาดยางมะตอย ก็เข้าสู่เส้นทางขากลับ เสิ่นเนี่ยนเกาะริมหน้าต่างพลางเหลียวมองภูเขาใหญ่

เมฆหมอกลอยวนเวียน น้ำพุภูเขาไหลรินมาจากขอบฟ้า ธรรมชาตินั้นงดงามตระการตายิ่งนัก และมนุษย์ย่อมเอาชนะธรรมชาติได้ในท้ายที่สุด

วินาทีที่โอบกอดจือจือไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยก็ส่งเสียงร้องไห้โฮออกมา ลู่เจียงยังไม่ทันได้เช็ดผมให้แห้งก็รีบวิ่งพรวดเข้ามา “เป็นอะไรไป เป็นอะไรไป”

“อ้า จือจือของฉันคิดถึงพ่อกับแม่แล้วใช่ไหม”

ช่วงแขนของเขายาว จึงโอบกอดทั้งสองแม่ลูกไว้ในอ้อมอกพร้อมกัน แล้วพาพวกเธอโยกเยกไปมาเบา ๆ เสิ่นเนี่ยนถูกเขาโอบไว้ในวงแขน ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว รู้สึกราวกับตัวเองกำลังแช่อยู่ในโถน้ำผึ้ง