กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอจ้าวกุ้ยเซียงกลับมาจากบ้านเดิมฝ่ายหญิง จือจือก็ถูกส่งต่อให้อยู่ในมือของเธอกับลู่เหอ ลู่เจียงพาเสิ่นเนี่ยนหนีเตลิดไปแล้ว
รถออฟโรดแล่นผ่านคันนาและเส้นทางบนภูเขาได้อย่างราบรื่นราวกับวิ่งบนพื้นราบ
พี่น้องหลายคนยืนกอดอกอยู่ในลานบ้าน มองท้ายรถที่แล่นลับตาไปด้วยความเร็ว ลู่ซานเป็นคนแรกที่แค่นเสียงหึออกมา “นายบอกว่าฉันทำเกินไป แต่นายก็ช่วยฉันเลี้ยงเด็กแค่ครึ่งวันเอง พี่ใหญ่ล่ะ ทิ้งเด็กไว้แล้วก็ชิ่งหนีไปเลย แม้แต่จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ไม่ได้บอกสักคำ”
ลู่เหออุ้มจือจือไว้ “จือจือยังเดินไม่เป็นเสียหน่อย เธอเอาแต่นอน ดื่มแต่นมเท่านั้น”
ลู่ชวน “เลี้ยงง่ายขนาดนี้ สู้รับไปดูแลอีกคนเลยเป็นไง”
ลู่เหอส่งเสียงฮึดฮัด “...พวกพี่โตกว่า พวกพี่เป็นพี่ชาย พวกพี่สามัคคีกัน...”