กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้าวกุ้ยเซียงไล่ตีลู่เจียง ฝ่ามือฟาดลงบนหลังของร่างสูงใหญ่อยู่หลายทีจนเจ็บมือ จึงคว้าไม้ขนไก่บนชั้นวางของโบราณแล้วหวดเข้าที่ขาของเขา
เธอชี้หน้าด่าเสียงต่ำ “โกหกฉันอีกแล้วนะ! ปากอย่างแกเอาไว้หลอกล่อเสี่ยวเนี่ยนก็พอแล้ว ยังจะมาหลอกล่อแม่คนนี้อีก!”
ในที่สุดเธอก็ยื่นคำขาด “ฉันบอกแกไว้เลยนะลู่เจียง ถ้าหลานชายคนต่อไปถูกลู่ชวนแซงหน้ามีก่อน แกคอยดูเถอะ! แกคอยไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนได้เลย!”
ลู่เจียงร่างสูงใหญ่ขดตัวอยู่ข้างโซฟา “ใครมีก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”
จ้าวกุ้ยเซียง “ไม่เหมือน!”
ในสายตาเธอไม่มีทางเหมือน เธอเฝ้ารอคอยลูกชายคนโตและหลานชายคนโตมานานขนาดไหน!
ยิ่งไปกว่านั้น สามีภรรยาที่ไม่มีเด็ก ก็เหมือนโต๊ะที่เคยวางได้อย่างมั่นคงแต่กลับขาดมุมและขาไปข้างหนึ่ง ทั้งดูไม่ดีและไม่มั่นคงเอาเสียเลย
ต่อให้สามีภรรยาจะทะเลาะกันแค่ไหน พอมีเด็กแล้วทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม