ตอนที่ 162 หัวข้อนี้ไฉนถึงเบี่ยงเบนไปขนาดนี้ได้?

ดวงจันทร์ในภูเขาสว่างไสว สาดแสงกระทบเงาของครอบครัวหนึ่งที่อยู่หน้าร้านขายของชำ

ในมือของหวังซือเหวินถือพัดใบกก ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง คอยพัดวีลมและไล่ยุงให้เด็กชายวัยสี่ห้าขวบ เด็กน้อยนั่งยอง ๆ เล่นก้อนหินอยู่บนพื้น พลางรังเกียจที่เขาบังแสง มืออ้วนป้อมยื่นไปผลักเขา

“พ่อครับ ผมรับไม่ทันแล้ว”

หวังซือเหวินหมดปัญญา จึงพลิกมือพัดลมให้ภรรยาของตนแทน

แววตาของเหอหลี่ผิงอ่อนโยนขณะมองสองพ่อลูก นิ้วมือม้วนสายโทรศัพท์เล่น พลางเอ่ยเสียงเบา “...ฉันอยากใช้เงินพวกนี้ ซื้อตำราสักหน่อย ให้เด็กได้เห็นโลกภายนอกผ่านตำรา แล้วฉันก็ยังอยากตั้งรางวัลพิเศษขึ้นมาอีกอย่าง เด็กผู้หญิงหลายคนไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ ฉันอยากให้พวกเธอมีโอกาสได้ใส่บ้าง”