ตอนที่ 139 เธอไม่เอาแต่ใจหรือ?

หวังอี๋เหมยเห็นลู่ซานถูกตี ในใจก็ด่าไปคำหนึ่งว่า “สมน้ำหน้า” พอเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของน้องสาวก็กลอกตาบนอย่างแรง รีบ ๆ แต่งออกไปเถอะ หาครอบครัวดี ๆ สักบ้านมารับเธอไปที

เธอไม่อยากยุ่งกับเรื่องดอกท้อเน่าของน้องสาวอีกแล้วจริง ๆ หากยังยุ่งต่อไป ตัวเธอเองคงได้เป็นโรคเกลียดผู้ชายเข้าแน่ ๆ

หวังอี๋ซินหน้าตาสะสวยมาก ใบหน้าเล็กขนาดฝ่ามือ เครื่องหน้าประณีต ริมฝีปากชุ่มชื้นสีแดงระเรื่อ เวลานี้ขอบตากลับแดงก่ำ ก้มหน้าดื่มชา แต่สายตากลับเหลือบมองรอยรองเท้าบนกางเกงของลู่ซานโดยไม่รู้ตัว

หวังอี๋เหมยกระแอมในคอ เริ่มเปิดปากพูดเรื่องราว “ทั้งสองคนเคยคบหาดูใจกันจริง ๆ นักศึกษาคณะศิลปะของมหาวิทยาลัยนครเซินรู้กันแทบทุกคน ทางบ้านฉันมีแค่ฉันคนเดียวที่รู้”