ตอนที่ 111 หนุ่มใหญ่ของฉัน

ฉินลี่เฟิงกับสวีวั่งซูกินข้าวเสร็จก็กลับไป

ทั้งยังไม่ให้พวกเขาไปส่ง เพียงชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ “พยายามกินให้หมดล่ะ อย่าให้เสียของ”

เสิ่นเนี่ยนหันกลับไปมอง ไม่เพียงมีอาหารเต็มโต๊ะใหญ่ แต่ยังมีเค้กอีกหนึ่งก้อน

ห้องส่วนตัวจองไว้กว้างขวาง ยังมีโต๊ะน้ำชาอีกหนึ่งตัว พับฉากกั้นบังลมเก็บไว้ ด้านนอกเป็นหน้าต่างระเบียงเปิดโล่ง ทั้งไม่กี่คนไม่กลัวใครมอง เลื่อนฉากกั้นออก รับลมยามค่ำคืน แล้วนั่งกินต่อที่โต๊ะ

เสิ่นเนี่ยนกับสวีลิ่งอี๋กินไม่ไหวแล้ว เอนหลังพิงเก้าอี้นั่งคุยกัน

อยู่ที่นครเซินมาเกือบปี เสิ่นเนี่ยนไปสถานที่ต่าง ๆ ไม่มาก และที่เที่ยวเล่นก็มีไม่เยอะ

จะไปเที่ยวเล่น

สวีลิ่งอี๋เอ่ยถึงชั้นสิบสามของโรงแรมนานาชาติเป็นที่แรก “รอฉันกลับบ้านไปเอาคูปองเงินตราต่างประเทศมาให้นายสักสองสามใบ นายกับลู่เจียงเปิดเผยไม่อายใครใช่ไหม”