ตอนที่ 92 หากฉันต้องติดคุกขึ้นมาจริงๆ

ชวนสองสามีภรรยาเสิ่นเหยามากินข้าว

สถานที่เลือกเป็นร้านอาหารบ้านแห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกของเมือง เป็นเรือนไม้ไผ่สองชั้นสร้างอยู่ริมน้ำ

ขณะที่เสิ่นเนี่ยนกับลู่เจียงไปถึง เสิ่นเหยากับจางไป๋ซงก็มาถึงก่อนแล้ว กำลังยืนให้อาหารปลาคาร์ปมงคลอยู่ที่ระเบียงทางเดินเหนือน้ำ อาหารปลาโปรยลงไปอย่างไม่ใส่ใจนัก เห็นได้ชัดว่าในใจมีเรื่องค้างคา

ใบหน้าของจางไป๋ซงแฝงความหม่นหมอง ไร้ซึ่งความเสเพลไม่ยึดติดแบบวันวาน ตระกูลเสิ่นแสดงออกชัดเจนว่าจะไม่ยื่นมือช่วย แต่ตระกูลจางไม่เชื่อ

คำพูดเดิมของพี่ใหญ่เขาคือ “หัวหน้าสำนักงานเสิ่นมีลูกสาวแค่คนนี้คนเดียว ตามใจและรักปานลูกแก้วในตามาตลอด จะทนมองแกเข้าไปอยู่ข้างในจริง ๆ ได้ยังไง ถึงตอนท้ายก็ต้องลงมือช่วยแน่นอน แกเอาใจวางไว้ในพุงได้เลย”

คำพูดนี้จางไป๋ซงฟังมาหลายรอบแล้ว แต่ใจมันจะปล่อยวางลงไปได้ยังไง