กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บรรยายเสร็จ กับข้าวกับปลาก็เย็นชืดแล้ว
เสิ่นเนี่ยนออกไปจ่ายเงิน ลู่เจียงหยิบเสื้อผ้าของคนทั้งสองเดินตามไปท่ามกลางสายตาเหยียดหยามของน้องชายทั้งสอง
ระยะทางอยู่ไม่ไกลจากเรือนรับรอง
ลู่ชวนกับลู่ซานกอดคอกันวิ่งไปดูภาพยนตร์แล้ว
พวกเขาค่อย ๆ เดินกลับไป สายลมราตรีเย็นสบาย แสงเงาใต้ต้นไม้ลายพร้อย เงาของคนทั้งสองจับมือกัน
เสิ่นเนี่ยนแนบชิดไหล่ของเขา หัวเราะอย่างไร้เสียง
ลู่เจียงคอยมองเธออยู่ตลอด เห็นเธอหัวเราะก็ยกมุมปาก ประสานสิบนิ้วกับเธอ “หัวเราะอะไรกัน”
เสิ่นเนี่ยนแกว่งมือของทั้งสองคน มองไปยังเงา “โลกกว้างใหญ่ เรื่องราวซับซ้อนยุ่งเหยิง แต่พอได้เข้าใกล้คุณ กลับเงียบสงบเหมือนได้ก้าวเข้าวัดวาอารามจริง ๆ”
ลู่เจียงมองไปยังเธอ “สบายใจงั้นเหรอ”