เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หมิงจางกับเสิ่นเนี่ยนอย่างนั้นหรือ
คุณนายมาร์กาเร็ตทั้งประหลาดใจและครุ่นคิดลึกซึ้ง
โจวหมิงฮวากล่าวต่อ “ปู่เอ็นดูฉันที่สุด ก็แค่ชอบหน้าตาของฉัน ใส่ใจสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย และหมายมั่นอยากให้ฉันแต่งสะใภ้ชาวประเทศฮวากั๋วสักคน”
“ฉันน่ะไม่ได้ แต่หมิงจางทำได้”
“ถ้าเขาแต่งงานกับเสิ่นเนี่ยน วันหน้าสายของเขาย่อมต้องกลับประเทศมาบวงสรวงบรรพชน นี่ไม่ใช่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวหรอกหรือ ทั้งสมความปรารถนาตอนปู่ยังมีชีวิต และยังมีหลานชายแท้ ๆ คอยเซ่นไหว้ ธูปบูชาไม่ขาดสาย”
คุณนายมาร์กาเร็ตทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
ห้วงดาวในยามราตรีสว่างไสวเป็นพิเศษ เสิ่นเนี่ยนกำลังสอนโจวหมิงจางดูดาวกระบวยเหนือและดาวประกายพรึกอยู่ในลานบ้าน ทั้งสองคนอายุไล่เลี่ยกัน หน้าตาก็ไม่เลว ใต้แสงจันทร์ดูไปแล้วช่างเหมาะสมกันอย่างยิ่งจริง ๆ
“เธอจะยอมไปต่างบ้านต่างเมืองหรือ” หญิงชราถาม