ตอนที่ 67 ฉันไม่ได้อยากคลาดสายตาจากเขา

เสิ่นเนี่ยนมองออกอยู่บ้างนิดหน่อย

อ่าวตระกูลลู่มีศาลบรรพชน

ศาลบรรพชน ตระกูล คำเหล่านี้สำหรับเธอนั้น ล้วนรู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง

เธอเป็นลูกสาวคนเดียว ทั้งสองชาติภพล้วนเป็นเช่นนั้น จะไปมีตระกูลมาจากไหน ภายในสามชั่วคนพอรู้จักกัน หากพ้นสามชั่วคนไปแล้วแทบจะพูดได้ว่าพบหน้าก็ไม่รู้จัก

ส่วนลู่เจียง

เขาเจนจัดในกฎเกณฑ์ของขุนเขา ล่วงรู้จิตใจของผู้คนในขุนเขา จะไม่นับว่าเป็นผู้ชายหัวโบราณคร่ำครึตามระบบศักดินาคนหนึ่งได้อย่างไร

ทว่าตั้งแต่วินาทีที่พลัดตกลงสู่อ้อมอกของเขา ผู้ชายคนนี้ก็คอยดูแลเธอเรื่อยมา คอยปกป้องเธออย่างเงียบงันมาโดยตลอด หากตอนนั้นลู่เจียงไม่ได้บอกว่าจะส่งเธอไป แต่กลับแต่งงานกับเธอทันที

ในใจของเสิ่นเนี่ยนคงมีความไม่ยินยอมอยู่บ้าง ทว่าผู้ชายคนนั้นกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น ดังเช่นที่เขาเคยพูดไว้ที่สนามโรงเรียน เขาเพียงส่งเธอไปส่งทางหนึ่ง