กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เจียงไม่ได้มองจ้าวกุ้ยเซียง เขาตักโจ๊กขึ้นมาสองชาม “ถ้าแม่คิดจะขายลูกชาย ฉันช่วยแม่หาคนซื้อได้นะ”
“ฉันไม่ขาย!”
“อืม พวกเรามีแม่ที่ดี” เขามองจ้าวกุ้ยเซียงแล้วเอ่ยเสียงเบา “ฉันรู้ว่าคนในหมู่บ้านต่างพากันพูด ว่าฉันรั้งภรรยาคนนี้ไว้ไม่อยู่ และแม่ก็คงยากที่จะได้เสวยสุขจากลูกสะใภ้”
“แต่แม่ มีคนตั้งเท่าไรที่อิจฉา ที่ฉันได้แต่งงานกับเสิ่นเนี่ยน จนได้เกาะเส้นสายของตระกูลเสิ่นนี้”
“บ้านลุงหวังเปิดแค่ร้านขายเนื้อในตัวเมืองอำเภอ แต่ฉันกลับกู้เงินจากธนาคาร ซื้อรถ ทั้งยังได้สินค้าจากโรงงานต่าง ๆ ในเมืองหลวงมณฑล ฉันเบิกทางเส้นนี้จนทะลุปรุโปร่ง และยังไม่มีใครมาสร้างความลำบากให้ฉัน นี่ก็เพราะฉันแต่งงานกับเสิ่นเนี่ยน”
จ้าวกุ้ยเซียงเอามือกำผ้ากันเปื้อนแน่น “...เมื่อวานแกยังยกน้ำล้างเท้าไปเทให้เธอ ผู้ชายที่ไหนเขาทำเรื่องพรรค์นี้กัน! แกก็ไม่ต่างอะไรกันกับแต่งเข้าตระกูลภรรยาหรอก”
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “โบราณว่าไว้ดีจริง ๆ ต้องคู่ควรสมฐานะกัน!”