กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเจ๋อเหลียงยืนกรานว่าจะต้องไปให้ได้ พูดดีก็แล้วพูดร้ายก็แล้วก็ยังห้ามไม่อยู่
ถึงหลินเจียงเป็นเวลาเช้าตรู่
พอประตูรถไฟเปิดออก ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกก็พัดเข้าปะทะใบหน้า สัมภาระของทั้งสองคนมีไม่มากนัก จึงหิ้วกระเป๋าเดินทางแล้วเดินออกไป
หลินเจียงเป็นสถานีเล็ก ๆ เพียงลงจากรถไฟก็มองเห็นคนที่รออยู่หลังเส้นปลอดภัยสีขาวได้ทันที
สบเข้ากับดวงตาที่เขาทอดมองมา เสิ่นเนี่ยนก็ยกมุมปากขึ้น “ลู่เจียง”
“ลู่เจียง!”
“ลู่เจียง!”
เธอวิ่งพลางร้องเรียกไปหา ผ้าพันคอก็ลืมผูก ในน้ำเสียงซ่อนความดีใจกระดี๊กระด๊าเอาไว้ไม่มิด
เสื้อนวมผ้าไหมต่วนทอดิ้น ลวดลายสีฟ้าอมชมพูขับให้พวงแก้มของเธอดูแดงระเรื่อ กางเกงยีนส์สอดเข้าไปในรองเท้าบูตหนังวัวสีน้ำตาลที่มีส้นสูงไม่กี่เซนติเมตร ทำให้เธอดูทั้งสูงทั้งเพรียว
แววตากระจ่างใส ใบหน้าเปื้อนยิ้ม