ตอนที่ 35 ที่เขาพูดไม่นับทั้งสิ้น

เสิ่นเนี่ยนก้าวออกมาข้างหน้า แล้วแย้มยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ท่านถามผิดแล้ว”

เธอเอ่ยว่า “ไม่ใช่ฉันอยากจะทอดทิ้งใคร แต่เป็นบ้านหลังนี้ต่างหากที่ทอดทิ้งฉันก่อน ตอนที่น้าสะใภ้รับเงินสินสอด ไม่มีใครถามฉันสักคำว่าเต็มใจไหม ตอนที่น้าชายบอกว่า ‘เธอแต่ง ๆ ไปเถอะ’ ก็ไม่มีใครถามฉันสักคำว่าเต็มใจไหม พวกท่านนั่งกันเต็มโถงกลางบ้านเพื่อตัดสินเรื่องแต่งงานของฉัน ยิ่งไม่มีใครถามฉันสักคำว่าเต็มใจไหม”

“ในเมื่อไม่เคยเคารพความต้องการของฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนี้มีสิทธิ์อะไรกันมาถามว่าฉันใจดำอำมหิตหรือเปล่า”

สีหน้าของปู่ทวดใหญ่พลันเคร่งขรึมลง

“ระหว่างผู้ใหญ่กับเด็ก มีที่ไหนบ้างที่ไม่ทะเลาะกัน รอให้เธอโตกว่านี้อีกหน่อยก็จะเข้าใจเอง ว่าพวกเราต่างก็ทำเพื่อหวังดีกับเธอ ญาติพี่น้องที่มีสายเลือดผูกพันกัน พอนานวันเข้า ถึงอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันอยู่ดี”