ตอนที่ 27 ขออวยพรให้นักศึกษาเสิ่นเนี่ยน อนาคตงดงามดุจแพรไหม

หวังชุนหลานรู้หนังสือไม่กี่ตัว แต่เธอรู้ว่า นี่ก็คือหนังสือแจ้งรับเข้าเรียน

ได้สิ่งนี้มาก็จะได้ไปเรียนมหาวิทยาลัย ต่อไปก็เป็นคนเมือง รัฐจัดสรรงานให้ ได้รับเงินเดือนจากรัฐ!

หัวใจของเธอพลันตกลงสู่พื้น ทว่าก็คล้ายกับล่องลอยอยู่กลางเวหา เธอมองไปยังเด็กทั้งสองคน ฟางชิงซานและฟางชิงสุ่ยจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นตาไม่กะพริบ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ ไม่ได้สังเกตเห็นเธอเลยสักนิด

มือของฟางต้าจู้สั่นเทา “เสี่ยวเนี่ยน ส่งให้พ่อดูหน่อย”

เสิ่นเนี่ยนชะงักไปครู่ ยื่นส่งไปให้ ฟางต้าจู้รับมา สองมือประคองไว้ไม่กล้าลงแรง กล่าวคำว่า “ดี” ออกมาติดต่อกันหลายครั้ง ขอบตาแดงระเรื่อ

“มีอนาคตแล้ว เสี่ยวเนี่ยนบ้านฉันมีอนาคตแล้ว”

หวังชุนหลานได้รับคำเตือนจากคนในหมู่บ้าน จึงเดินเข้าบ้านยกถาดผลไม้ออกมา มีถั่วลิสง เมล็ดแตง เกาลัดที่เก็บมาจากบนเขา มีของไม่กี่อย่าง แต่ใส่มาพูนเต็ม

แล้วยังหยิบเมล็ดแตงแจกให้คนในหมู่บ้านกิน