ตอนที่ 1 เจ้อกูอ่าว แม้แต่นกยังบินออกไปไม่ได้

ยามที่ม่านเตียงทิ้งตัวลง เสิ่นเนี่ยนก็ร้อนจนทนแทบไม่ไหวแล้ว

เธอจมดิ่งเข้าไปในอ้อมกอดอันแน่นแฟ้นและอบอุ่น แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกร้อนผ่าว แม้จะขวางกั้นด้วยเสื้อผ้าฝ้ายบาง ๆ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ขึ้นเป็นลอนเด่นชัดอยู่ข้างใต้

เธอขยับตัวบิดไปมาอย่างกระสับกระส่าย คิดจะขยับหนีออกไปสักนิด มันร้อนเกินไปแล้ว ทั่วทั้งตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“เนี่ยนเนี่ยน อย่าขยับ......”

เสียงของคนผู้นั้นแนบชิดมาจากหลังใบหู ทุ้มต่ำราวกับสั่นสะเทือนออกมาจากโพรงอก ทั้งแหบพร่า ร้อนผ่าว ลมหายใจพ่นรดใส่ใบหูของเธอทั้งหมด