กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 166 «ฟ้ากว้างทะเลไกล»
เมื่อเนื้อเพลงท่อนแรกจบลง ทั้งห้องแถลงข่าวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว
“วันนี้ฉันมองหิมะโปรยปรายในค่ำคืนเหน็บหนาว พกพาหัวใจอันเยียบเย็นลอยล่องไปแสนไกล…” (ก๊องทีงหงอ ฮอนแหยเหลอยฮอน โฮยพิวควอ ไหวเจือกหลางฮักหลิวติ๊กซัมวอพิวหวิ่นฟ๊อง)
ชั่วขณะที่เจียงสวินเอ่ยปาก ทุกคนในงานต่างชะงักงันไปหนึ่งวินาทีพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
ภาษากวางตุ้ง!
นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพลงกวางตุ้ง!!
เมืองเซินโดยเนื้อแท้ก็คือเขตภาษากวางตุ้งอยู่แล้ว
ในบรรดาคนที่อยู่ในงาน อย่างน้อยครึ่งหนึ่งฟังภาษากวางตุ้งออก
ส่วนอีกครึ่งหนึ่งแม้จะพูดไม่ค่อยเป็น แต่เติบโตมาใต้กลิ่นอายวัฒนธรรมฮ่องกงกวางตุ้งตั้งแต่เด็ก พอได้ยินเพลงกวางตุ้งจึงมีความรู้สึกคุ้นเคยโดยธรรมชาติ