กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 113 คุกเข่าขอขมา
เจียงสวินนั่งอยู่บนโซฟา สายตามองข้ามโต๊ะน้ำชาไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างห้องนั่งเล่นกับระเบียงทางเดิน
หลินอี้ชวนยืนอยู่ตรงนั้น
เขาไม่รู้ว่าลุกขึ้นจากเก้าอี้หวายตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าเดินมาหยุดตรงจุดนั้นตั้งแต่เมื่อใด
สีหน้าของหลินอี้ชวนดูราบเรียบยิ่งนัก ไร้ทั้งรอยยิ้มและไร้ซึ่งโทสะ
เพียงยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเลื่อนจากลูกสาวไปยังลูกเขย แล้วก็เลื่อนจากลูกเขยกลับมาที่ลูกสาวอีกครั้ง
ไม่พูดจา และไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
ทว่าเจียงสวินสังเกตเห็นว่ามือของหลินอี้ชวนที่ไพล่อยู่ข้างหลัง กำลังสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว
หลินอวี่ซินก็มองเห็นผู้เป็นพ่อเช่นกัน
ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ