ตอนที่ 112 กลับบ้าน

ตอนที่ 112 กลับบ้าน

หลินอี้ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง

ในมือกำหนังสือพิมพ์ แว่นสายตายาวพาดอยู่บนสันจมูก ทว่าสายตากลับไม่ได้จับจ้องที่หน้าหนังสือพิมพ์เลยแม้แต่น้อย

หูผึ่ง คอยสดับฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกประตู

ทุกครั้งที่มีเสียงแว่วมา ปลายนิ้วของหลินอี้ชวนจะเกร็งแน่นขึ้นทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว

“ทำไมยังไม่กลับมากันอีกนะ?”

หลินอี้ชวนเล่นบทปะทะอารมณ์กับตัวเองในใจฉากแล้วฉากเล่า ทว่าสีหน้ากลับยังคงตึงเปรี๊ยะไม่คลาย

ในที่สุด ด้านนอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงเสียดสีดังกรอบแกรบของถุงพลาสติกและเสียงพูดคุย

หลินอี้ชวนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ลดหนังสือพิมพ์ลงไปหนึ่งนิ้ว

สายตามองข้ามขอบบนของแว่นสายตายาว เหลือบมองไปทางทิศหน้าประตูแวบหนึ่ง